สวัสดีครับ ไม่รู้ใครยังจำได้ไหม
ผมเคยมาปรึกษาความคลุมเคลือของผมและเพื่อนอีกคน
และขอแนะนำตัวอีกครั้ง
ผมชื่อ นาย ตอนนี้เรียน undergraduate degree อยู่ที่อังกฤษ
และมีเพื่อนอีกคนนึงชื่อ รอย เป็นคนจีน
เราสนิทกันมาก
แต่ทว่าความสนิทมันทำให้ผมไม่บริสุทธิ์ใจ
ในขณะเดียวกัน ก็เริ่มมีข่าวลือกันว่า รอย กำลังจะคบหาดูใจกับสาว British คนหนึ่ง
.
เรื่องราวเก่าก็จบแค่นั้น .... จบแค่ ผมตัดสินใจ ออกมาอย่างเงียบๆ
แม้รอยจะยังคงทักแชทมา แต่เราก็เลือกที่จะปฏิเสธทุกๆกิจกรรมที่เขาพยายามจะชวน
ผมว่าวิธีนี้ มันคงจะดีกว่า ทำร้ายตัวเอง
แต่แล้ว การเจอกัน มันก็คงเลี่ยงไม่ได้ เพราะ เราอยู่ใน Department เดียวกัน
แต่ผมเจอก็ทัก แล้วก็จบไป
จนมาถึงวันอีกวันที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น
ในคือ วันเสาร์ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดของเพื่อนอีกคนในคลาส
เราทั้งคู่ต้องเข้าร่วม รวมถึง เอลี่ คนรู้ใจของรอย
ทุกๆอย่างผมพยายามทำตัวปกติ
แต่คนที่ไม่ปกติเลย คือ รอย
หรือ อาจจะเพราะ ความที่ผมพยายามทำตัวปกติ มันอาจจะไม่ปกติสำหรับรอย
เพราะ ปกติ ของผม คือ นิ่งเงียบ และอยู่ห่างๆ
แต่แล้วด้วยอะไรแบบนี้ รอยจึงมีอาการที่เรียกได้ว่าฉุนเฉียว และอยู่ๆก็ลากผมออกไปนอกงาน
คำถามแรก คือ เขาถามผมว่ากำลังเล่นอะไรอยู่
ตอนแรกๆ ผมก็พยายามปฏิเสธท่าเดียว
แต่ด้วยเหตุผลร้อยแปด มันก็ต้อนจนผมจนมุม
และขอยอมรับตรงนี้เลยว่า ตอนนั้น ตัวเราเองก็รู้สึกนะว่าแบบ เรามีค่าในสายตาเขามากๆและก็รู้สึกถึงชัยชนะ และอยากพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป
อย่างไรก็ตาม อีกใจมันก็บอกว่า เขาคงแคร์แค่ในฐานะเพื่อน
เอาจริง เราก็พยายามแถอยู่นาน หาเหตุผลสารพัด เรื่องงานบ้าง เรื่องเรียนบ้าง แต่ก็นะ มันไม่ logical พูดอะไรไป ก็โดนเถียง
จนสุดท้าย เรายอมหายใจเฮือกใหญ่ แล้ว บอกไปตรงๆว่า เรารู้สึกดีกับเขา มานานแล้ว และเป็นแบบนั้นมาตลอด
แต่รู้ไหม รีแอคชั่นของเขา กลับ ทำให้เรารู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิม และรู้สึกไม่น่าพูดเลย เขายืนอึ้งและไม่พูดอะไรอีก
เราก็เลยตัดสินใจ ตัดบท และบอกไปว่า ช่างมันเถอะ ทั้งหมดมันความผิดเราเอง เราจัดการตัวเองได้ แล้วเราก็กลับเข้าไปในงาน
หลังจากนั้น พฤติกรรมของรอยก็เปลี่ยนไป นิ่งเงียบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ถึงตอนนี้เราทำใจแล้วล่ะ ว่า ความสัมพันธ์คงจบ คงมองหน้ากันไม่ติดอีกนาน
วันนั้น ก็กลับหอแบบเงียบๆกับเพื่อนอีกกลุ่ม
แทบจะไม่หวังอะไรระหว่างเรากับรอยแล้ว
จนกระทั้ง รอยส่งข้อความนึงมา
"May I go to your room. I think we need to talk."
เอาจริง ตอนนั้นไม่รู้อะไรนะ เมาก็เมา เศร้าก็เศร้า แล้วมันแอบรู้สึก โมโห มาก ว่า จะเอาอะไรอีก สุดท้ายเราก็เสียใจอยู่ดี
เราเลยตอบไปว่า
"I have nothing to talk with you. I'm not in the mood!"
แต่ผลกลับตรงกันข้าม อยู่ๆ เขาก็มาเคาะประตูห้อง แล้วก็ยังไลน์มา บอกว่าอยู่หน้าห้อง เปิดประตูให้หน่อย
แต่เราก็ใจแข็งไม่ตอบ จนประโยคสุดท้าย คือ เขาบอกว่า จะรออยู่หน้าห้อง
เวลานั้นคือ แบบจริงๆก็ไม่เชื่อนะว่าเขาจะทำจริงๆ มันละครเกินไป
แต่พอเสียงเงียบไป ราวๆเกือบ ชั่วโมง เราก็สงสัยลองเปิดไปดู
ก็เห็นเขานั่งอยู่ข้างๆประตู พอเขาเห็นเรา เขาก็ Hold ประตูไว้ แล้วเขาก็พูดย้ำว่า "we need to talk."
ด้วยความใจอ่อน เราก็เลยปล่อยเขาเข้ามา
แล้วเขาก็โผลเข้ากอด
พร้อมพูดว่า
"I'm sorry. I'm really sorry for hurting you. I'm sorry that I cannot be honest to my feeling. but I just want you to know that I feel it too."
แต่เหตุการณ์ต่อมา มันก็ไม่ได้เป็นแบบที่ทุกคนคิดหรอกนะ
ตอนนั้น เราก็พูดไปตรงๆเลยว่า แต่สิ่งที่เขาทำอยู่ มันไม่ใช่ที่เขาพูดเลย และ เราเองก็ไม่อยากมี Love affair
เราเองก็รู้ว่าเหตุผลเขาคืออะไร ถึงมาบอกเราแบบนี้
มันไม่แฟร์ สำหรับใครเลย ในสิ่งที่เขาคิดจะทำ
ผู้หญิงคนนั้นเพื่อสังคม
ส่วนสำหรับเราแอบซ่อนแม้จะเป็นความร็สึกจริง มันจะมีความสุขได้ไง
แม้ตอนนี้ เราจะไม่แทรกแซงความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง แต่รอยก็ยังคงทักแชทมาตลอด
และเขาเองก็พยายามออกห่างจากผู้หญิงคนนั้น
แต่ที่แย่คือ รอย ไม่ยอมบอกเลิกผู้หญิงคนนั้นตรงๆ
แม้ รอยจะพยายามแสดงให้ผมเห็นว่า เขาเลือกเรา
แต่มันสมควรแล้วหรอ ที่เราจะสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเราขึ้นมา
แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้นล่ะ เราควรบอกเธอตรงๆไหม หรือเราควรอยู่เฉยๆ ของเราแบบนี้ เเต่เราเองก็สงสารนางนะ
มีวันนึง นางเจอเราแล้วนางก็ร้องไห้ แล้วมากอดเรา เอาจริง ตอนนั้นคือ สงสารมากๆ นางบอก นางไม่รู้ว่าอยู่ๆเป็นแบบนี้ได้ไง นางทำอะไรผิด
เราเองก็ได้แต่พูดว่า "Love is too complicated. It is like a puzzle. Sometimes we simply have to admit it."
ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างแฟนของผู้หญิงคนนั้นกับผม มันมากกว่าคำว่าเพื่อน เราควรเงียบไว้หรือพูดตรงๆ
ผมเคยมาปรึกษาความคลุมเคลือของผมและเพื่อนอีกคน
และขอแนะนำตัวอีกครั้ง
ผมชื่อ นาย ตอนนี้เรียน undergraduate degree อยู่ที่อังกฤษ
และมีเพื่อนอีกคนนึงชื่อ รอย เป็นคนจีน
เราสนิทกันมาก
แต่ทว่าความสนิทมันทำให้ผมไม่บริสุทธิ์ใจ
ในขณะเดียวกัน ก็เริ่มมีข่าวลือกันว่า รอย กำลังจะคบหาดูใจกับสาว British คนหนึ่ง
.
เรื่องราวเก่าก็จบแค่นั้น .... จบแค่ ผมตัดสินใจ ออกมาอย่างเงียบๆ
แม้รอยจะยังคงทักแชทมา แต่เราก็เลือกที่จะปฏิเสธทุกๆกิจกรรมที่เขาพยายามจะชวน
ผมว่าวิธีนี้ มันคงจะดีกว่า ทำร้ายตัวเอง
แต่แล้ว การเจอกัน มันก็คงเลี่ยงไม่ได้ เพราะ เราอยู่ใน Department เดียวกัน
แต่ผมเจอก็ทัก แล้วก็จบไป
จนมาถึงวันอีกวันที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น
ในคือ วันเสาร์ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดของเพื่อนอีกคนในคลาส
เราทั้งคู่ต้องเข้าร่วม รวมถึง เอลี่ คนรู้ใจของรอย
ทุกๆอย่างผมพยายามทำตัวปกติ
แต่คนที่ไม่ปกติเลย คือ รอย
หรือ อาจจะเพราะ ความที่ผมพยายามทำตัวปกติ มันอาจจะไม่ปกติสำหรับรอย
เพราะ ปกติ ของผม คือ นิ่งเงียบ และอยู่ห่างๆ
แต่แล้วด้วยอะไรแบบนี้ รอยจึงมีอาการที่เรียกได้ว่าฉุนเฉียว และอยู่ๆก็ลากผมออกไปนอกงาน
คำถามแรก คือ เขาถามผมว่ากำลังเล่นอะไรอยู่
ตอนแรกๆ ผมก็พยายามปฏิเสธท่าเดียว
แต่ด้วยเหตุผลร้อยแปด มันก็ต้อนจนผมจนมุม
และขอยอมรับตรงนี้เลยว่า ตอนนั้น ตัวเราเองก็รู้สึกนะว่าแบบ เรามีค่าในสายตาเขามากๆและก็รู้สึกถึงชัยชนะ และอยากพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป
อย่างไรก็ตาม อีกใจมันก็บอกว่า เขาคงแคร์แค่ในฐานะเพื่อน
เอาจริง เราก็พยายามแถอยู่นาน หาเหตุผลสารพัด เรื่องงานบ้าง เรื่องเรียนบ้าง แต่ก็นะ มันไม่ logical พูดอะไรไป ก็โดนเถียง
จนสุดท้าย เรายอมหายใจเฮือกใหญ่ แล้ว บอกไปตรงๆว่า เรารู้สึกดีกับเขา มานานแล้ว และเป็นแบบนั้นมาตลอด
แต่รู้ไหม รีแอคชั่นของเขา กลับ ทำให้เรารู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิม และรู้สึกไม่น่าพูดเลย เขายืนอึ้งและไม่พูดอะไรอีก
เราก็เลยตัดสินใจ ตัดบท และบอกไปว่า ช่างมันเถอะ ทั้งหมดมันความผิดเราเอง เราจัดการตัวเองได้ แล้วเราก็กลับเข้าไปในงาน
หลังจากนั้น พฤติกรรมของรอยก็เปลี่ยนไป นิ่งเงียบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ถึงตอนนี้เราทำใจแล้วล่ะ ว่า ความสัมพันธ์คงจบ คงมองหน้ากันไม่ติดอีกนาน
วันนั้น ก็กลับหอแบบเงียบๆกับเพื่อนอีกกลุ่ม
แทบจะไม่หวังอะไรระหว่างเรากับรอยแล้ว
จนกระทั้ง รอยส่งข้อความนึงมา
"May I go to your room. I think we need to talk."
เอาจริง ตอนนั้นไม่รู้อะไรนะ เมาก็เมา เศร้าก็เศร้า แล้วมันแอบรู้สึก โมโห มาก ว่า จะเอาอะไรอีก สุดท้ายเราก็เสียใจอยู่ดี
เราเลยตอบไปว่า
"I have nothing to talk with you. I'm not in the mood!"
แต่ผลกลับตรงกันข้าม อยู่ๆ เขาก็มาเคาะประตูห้อง แล้วก็ยังไลน์มา บอกว่าอยู่หน้าห้อง เปิดประตูให้หน่อย
แต่เราก็ใจแข็งไม่ตอบ จนประโยคสุดท้าย คือ เขาบอกว่า จะรออยู่หน้าห้อง
เวลานั้นคือ แบบจริงๆก็ไม่เชื่อนะว่าเขาจะทำจริงๆ มันละครเกินไป
แต่พอเสียงเงียบไป ราวๆเกือบ ชั่วโมง เราก็สงสัยลองเปิดไปดู
ก็เห็นเขานั่งอยู่ข้างๆประตู พอเขาเห็นเรา เขาก็ Hold ประตูไว้ แล้วเขาก็พูดย้ำว่า "we need to talk."
ด้วยความใจอ่อน เราก็เลยปล่อยเขาเข้ามา
แล้วเขาก็โผลเข้ากอด
พร้อมพูดว่า
"I'm sorry. I'm really sorry for hurting you. I'm sorry that I cannot be honest to my feeling. but I just want you to know that I feel it too."
แต่เหตุการณ์ต่อมา มันก็ไม่ได้เป็นแบบที่ทุกคนคิดหรอกนะ
ตอนนั้น เราก็พูดไปตรงๆเลยว่า แต่สิ่งที่เขาทำอยู่ มันไม่ใช่ที่เขาพูดเลย และ เราเองก็ไม่อยากมี Love affair
เราเองก็รู้ว่าเหตุผลเขาคืออะไร ถึงมาบอกเราแบบนี้
มันไม่แฟร์ สำหรับใครเลย ในสิ่งที่เขาคิดจะทำ
ผู้หญิงคนนั้นเพื่อสังคม
ส่วนสำหรับเราแอบซ่อนแม้จะเป็นความร็สึกจริง มันจะมีความสุขได้ไง
แม้ตอนนี้ เราจะไม่แทรกแซงความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง แต่รอยก็ยังคงทักแชทมาตลอด
และเขาเองก็พยายามออกห่างจากผู้หญิงคนนั้น
แต่ที่แย่คือ รอย ไม่ยอมบอกเลิกผู้หญิงคนนั้นตรงๆ
แม้ รอยจะพยายามแสดงให้ผมเห็นว่า เขาเลือกเรา
แต่มันสมควรแล้วหรอ ที่เราจะสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเราขึ้นมา
แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้นล่ะ เราควรบอกเธอตรงๆไหม หรือเราควรอยู่เฉยๆ ของเราแบบนี้ เเต่เราเองก็สงสารนางนะ
มีวันนึง นางเจอเราแล้วนางก็ร้องไห้ แล้วมากอดเรา เอาจริง ตอนนั้นคือ สงสารมากๆ นางบอก นางไม่รู้ว่าอยู่ๆเป็นแบบนี้ได้ไง นางทำอะไรผิด
เราเองก็ได้แต่พูดว่า "Love is too complicated. It is like a puzzle. Sometimes we simply have to admit it."